У жніўні 1941 года ў фальварку Панавелішкі нацысты трое сутак катавалі Любоў Фінкоўскую, патрабуючы выдаць імёны савецкіх актывістаў і партыйных падпольшчыкаў, аднак яна не назвала ніводнага прозвішча і была расстраляна карацелямі. Жанчына, якая стаяла ля вытокаў мясцовай улады на Ашмяншчыне, паўтарыла лёс многіх заходнебеларускіх дзеячаў, чыё жыццё абарвала вайна.
Любоў Фінкоўская нарадзілася ў 1902 годзе ў вёсцы Галяшонкі сучаснага Смаргонскага раёна. Яе маладосць прыпала на міжваенны перыяд, калі гэтыя землі знаходзіліся ў складзе Польшчы, і ўжо ў 1929 годзе яна далучылася да нелегальнай Камуністычнай партыі Заходняй Беларусі . Уваходжанне ў забароненую арганізацыю азначала пастаянную рызыку арышту, аднак Фінкоўская гадамі вяла агітацыю, выступаючы за сацыяльныя правы і аб’яднанне беларускага народа.
Жыццё крута змянілася пасля верасня 1939 года, калі яе абралі дэлегатам на Народны сход Заходняй Беларусі ў Беластоку, дзе яна разам з паплечнікамі галасавала за далучэнне земляў да БССР. Новая рэчаіснасць патрабавала падрыхтаваных мясцовых кадраў, таму Любоў Паўлаўна хутка прайшла навучанне на курсах савецкіх работнікаў у Глыбокім, працавала ў Гальшанскім валасным часовым упраўленні і неўзабаве ўзначаліла Гальшанскі сельсавет. Пазней жанчына была абрана дэпутатам раённага Савета.
Высокі статус зрабіў Фінкоўскую жаданай мішэнню для нацыстаў, калі ў чэрвені 1941 года Ашмянскі раён апынуўся ў зоне акупацыі. Схавацца ёй не ўдалося, ў жніўні таго ж года яе высачылі і схапілі.
Памяць пра Любоў Фінкоўскую захоўваецца ў раёне, яе імем названа вуліца ў вёсцы Гальшаны, а асабістыя дакументы і здымкі знаходзяцца ў Ашмянскім краязнаўчым музеі імя Ф. К. Багушэвіча. Матэрыялы пра яе смерць таксама далучаны да справы аб генацыдзе беларускага народа.